บทที่ 394 มีห้องเต็มไปด้วยหนังสือ

ทำให้หลิวชิงเหอต้องมองเธอหลายครั้งติดๆ กัน

หลิวชิงซานฟังจบก็ขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไรอยู่พักหนึ่ง

กำลังจะอ้าปากพูด หลิวลี่เซี่ยก็ห้ามไว้ "พอแล้ว อย่าพูดอะไรทั้งนั้น พ่อปฏิเสธไปแล้ว"

คำพูดที่หลิวชิงซานกำลังจะพูดก็ติดอยู่ที่คอ ติดจนเกือบตาเหลือก

ถึงไม่ได้พูดออกมา แต่ท

บทที่ 395 วัวแก่กินหญ้าอ่อน?

หลิวลี่เซี่ยเห็นแม่มองมา รู้ว่ากำลังถามความเห็นเธอ

เธอคิดว่าเจอกันก่อนก็ได้ เจอหน้ากันแล้วค่อยถามอะไรบางอย่างก็ดี มีแม่สื่อคั่นกลาง บางทีอาจจะมีคำพูดบางอย่างตกหล่นไป

คิดแล้วก็พยักหน้า "ได้ งั้นพรุ่งนี้แล้วกัน พรุ่งนี้มาที่ร้าน"

แม่สื่อหวังดีใจจนปิดปากไม่สนิท "ได้ๆๆ

บทที่ 396 ทรัพย์สมบัติของข้า

"จะเป็นไปได้ยังไง ถึงแต่งงานไปก็ยังเป็นลูกสาวของเรา"

"ก็แค่นี้แหละ มีพวกเราคอยหนุนหลัง เขาคงไม่กล้าทำอะไรเกินเลย"

ในขณะที่พ่อแม่กำลังถกเถียงกันอย่างออกรส หลิวลี่เซี่ยก็ได้พบกับคนคนนั้นแล้ว

เธอแบกตะกร้าสะพายหลังและถือจอบ เดินไปพลางส่ายหน้าถอนหายใจด้วยความกังวลใจ ถึงแม้