บทที่ 230 ผัดเจ

สีหน้ายิ่งไม่ดี "หนักขนาดนี้ เจ้าแบกกลับมาตลอดทางเลยหรือ ปกติดูฉลาดนักหนา แต่บางเรื่องก็โง่เหมือนพ่อเจ้าเลย แบกไม่ไหวก็แบกน้อยๆ หน่อย หนักขนาดนี้ถ้าชนหรือกระแทกตรงไหนจะทำยังไง"

หลิวลี่เซี่ยในที่สุดก็วางตะกร้าสะพายหลังลง ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น หอบไม่หยุด โบกมืออย่างอ่อนแรง บอกว่าเดี๋

บทที่ 231 ขายผักกูด

แปลกจัง ผักนี้ก็ไม่ได้มีขั้นตอนการทำอะไรซับซ้อน แต่ทำไมถึงไม่มีรสชาติเลยนะ

ในใจรู้สึกกังวล แต่ไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า คิดว่าถ้ามันไม่อร่อย แล้วผักกูดที่เหลืออยู่บนเขานั่นจะต้องแบกกลับมาอีกไหม

พลาดแล้วๆ พูดโวไปแล้ว ถ้ามันไม่อร่อย แล้วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

แกล้งทำเป็นใจเย็นพูด

บทที่ 232 ในที่สุดก็มีผักสดแล้ว

พูดแบบนี้ก็มีเหตุผล

แต่ว่า "ถ้าขายแพงไปจะไม่มีคนบ่นหรือ ระวังถึงขนาดเต้าหู้ของข้าก็ขายไม่ออกนะ"

หลิวลี่เซี่ยคิดแล้วก็เห็นว่าเป็นไปได้ "งั้นเราแบ่งเกรดผักกูดกันดีกว่า เกรดดีห้าเหรียญต่อกำ เกรดกลางสี่เหรียญต่อกำ พวกที่บางและไม่สวยก็สองเหรียญต่อกำก็พอ

มีทั้งแพงทั้งถูก