บทที่ 231 ขายผักกูด

แปลกจัง ผักนี้ก็ไม่ได้มีขั้นตอนการทำอะไรซับซ้อน แต่ทำไมถึงไม่มีรสชาติเลยนะ

ในใจรู้สึกกังวล แต่ไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า คิดว่าถ้ามันไม่อร่อย แล้วผักกูดที่เหลืออยู่บนเขานั่นจะต้องแบกกลับมาอีกไหม

พลาดแล้วๆ พูดโวไปแล้ว ถ้ามันไม่อร่อย แล้วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

แกล้งทำเป็นใจเย็นพูด

บทที่ 232 ในที่สุดก็มีผักสดแล้ว

พูดแบบนี้ก็มีเหตุผล

แต่ว่า "ถ้าขายแพงไปจะไม่มีคนบ่นหรือ ระวังถึงขนาดเต้าหู้ของข้าก็ขายไม่ออกนะ"

หลิวลี่เซี่ยคิดแล้วก็เห็นว่าเป็นไปได้ "งั้นเราแบ่งเกรดผักกูดกันดีกว่า เกรดดีห้าเหรียญต่อกำ เกรดกลางสี่เหรียญต่อกำ พวกที่บางและไม่สวยก็สองเหรียญต่อกำก็พอ

มีทั้งแพงทั้งถูก

บทที่ 233 ผักชนิดใหม่

ทุกคนพยักหน้า ไม่กินก็ไม่กิน พวกเขาเบื่อจริงๆ แล้ว

หลิวต้าจู้มองสองจาน ผักกูดยำเย็นนี่ยังไม่เคยกิน จึงคีบเป็นคนแรกแล้วกิน

หลิวชิงซานกับหลิวชิงเหอจ้องเขาไม่วางตา ยังไม่ทันเข้าปากก็รีบถาม: "พ่อ เป็นไง เป็นไง อร่อยไหม ขมไหม"

"พ่อ พูดสิ บอกหน่อยว่าอร่อยไหม"

หลิวต้าจู้กินคำหนึ่