บทที่ 229 ผักกูด

หลิวลี่เซี่ยกินอาหารที่กินทุกวันในช่วงนี้ ขมวดคิ้วพูดว่า "แม่ วันนี้ไม่มีอะไรทำ หนูจะออกไปหาผักป่านะ"

โจวซื่อพยักหน้าทันทีโดยไม่ต้องคิด "ได้ เจ้าไปเถอะ ตอนนี้ในทุ่งนาก็ไม่มีอะไรทำแล้ว บ่ายนี้ข้าว่างจะจัดการทำความสะอาดในบ้านกับรอบๆ บ้าน

ฤดูใบไม้ผลิมาแล้ว หญ้าพวกนี้ก็เหมือนหน่อไม้

บทที่ 230 ผัดเจ

สีหน้ายิ่งไม่ดี "หนักขนาดนี้ เจ้าแบกกลับมาตลอดทางเลยหรือ ปกติดูฉลาดนักหนา แต่บางเรื่องก็โง่เหมือนพ่อเจ้าเลย แบกไม่ไหวก็แบกน้อยๆ หน่อย หนักขนาดนี้ถ้าชนหรือกระแทกตรงไหนจะทำยังไง"

หลิวลี่เซี่ยในที่สุดก็วางตะกร้าสะพายหลังลง ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น หอบไม่หยุด โบกมืออย่างอ่อนแรง บอกว่าเดี๋

บทที่ 231 ขายผักกูด

แปลกจัง ผักนี้ก็ไม่ได้มีขั้นตอนการทำอะไรซับซ้อน แต่ทำไมถึงไม่มีรสชาติเลยนะ

ในใจรู้สึกกังวล แต่ไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า คิดว่าถ้ามันไม่อร่อย แล้วผักกูดที่เหลืออยู่บนเขานั่นจะต้องแบกกลับมาอีกไหม

พลาดแล้วๆ พูดโวไปแล้ว ถ้ามันไม่อร่อย แล้วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

แกล้งทำเป็นใจเย็นพูด