บทที่ 228 มีแต่เต้าหู้และก็เต้าหู้

หลิวลี่เซี่ยมองดูที่ดิน 4 ไร่ที่โล่งเตียน นึกถึงอีกไม่นานในที่ดินผืนนี้จะมียอดอ่อนๆ สีเขียวงอกขึ้นมา แล้วค่อยๆ เติบโต ออกดอกออกผล พอถึงฤดูใบไม้ร่วงก็จะได้เก็บเกี่ยวผลปิงเฟิ่นมากมาย

มีที่ดิน 4 ไร่ปลูกผลไม้ ปีนี้พอถึงฤดูใบไม้ร่วงก็ไม่ต้องไปเก็บตามภูเขาอีกแล้ว

ทำง

บทที่ 229 ผักกูด

หลิวลี่เซี่ยกินอาหารที่กินทุกวันในช่วงนี้ ขมวดคิ้วพูดว่า "แม่ วันนี้ไม่มีอะไรทำ หนูจะออกไปหาผักป่านะ"

โจวซื่อพยักหน้าทันทีโดยไม่ต้องคิด "ได้ เจ้าไปเถอะ ตอนนี้ในทุ่งนาก็ไม่มีอะไรทำแล้ว บ่ายนี้ข้าว่างจะจัดการทำความสะอาดในบ้านกับรอบๆ บ้าน

ฤดูใบไม้ผลิมาแล้ว หญ้าพวกนี้ก็เหมือนหน่อไม้

บทที่ 230 ผัดเจ

สีหน้ายิ่งไม่ดี "หนักขนาดนี้ เจ้าแบกกลับมาตลอดทางเลยหรือ ปกติดูฉลาดนักหนา แต่บางเรื่องก็โง่เหมือนพ่อเจ้าเลย แบกไม่ไหวก็แบกน้อยๆ หน่อย หนักขนาดนี้ถ้าชนหรือกระแทกตรงไหนจะทำยังไง"

หลิวลี่เซี่ยในที่สุดก็วางตะกร้าสะพายหลังลง ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น หอบไม่หยุด โบกมืออย่างอ่อนแรง บอกว่าเดี๋