บทที่ 224 ระยะห่างระหว่างแถวกว้างขนาดนี้

โจวซื่อเห็นเจ้าคิดถึงแต่พ่อที่เป็นแรงงานหลัก อดขำไม่ได้

สองคนเริ่มลงมือขน พูดถึงเรื่องนี้ มันหนักจริงๆ

คนเดียวขนไม่ไหว ต้องสองคนช่วยกันหาม

โจวซื่อรู้สึกจนใจ "ทำไมมัดหนึ่งๆ เยอะขนาดนี้ ไม่รู้ว่าตอนนั้นพวกเจ้าขนมายังไง?"

หลิวลี่เซี่ยหามอยู่ข้างหนึ่งอย่างยากล

บทที่ 225 ปลูกอ้อยหวานแล้ว

หลิวต้าจู้คิดดู เป็นเหตุผลที่ถูกต้อง อย่างมากก็ทำน้อยลง ขอแค่ทำเต้าหู้สำหรับโรงเตี๊ยมให้เสร็จก็พอ แบบนี้จะได้มีเวลาทำงานในไร่ให้เสร็จ

โจวซื่อพูด: "ถ้าจะทำ คืนนี้ก็แช่ถั่วเพิ่มหน่อย ช่วงนี้ขายได้วันไหนก็เอาวันนั้น"

หลิวลี่เซี่ย: "งั้นแช่สักกี่จินดี ตอนกลางคืนหนูตื่นมาช่

บทที่ 226 อยากจะตามไป

หลิวลี่เซี่ย......

ไม่ปล่อยให้เจ้าแอบปลูกได้เลยหรือ?

แต่ก็รู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ แม่ลูกสองคนทำงานในไร่กันใหญ่โต จะไม่ให้คนสังเกตเห็นก็ยาก พอมันโตขึ้นมาสูงสองสามเมตร ยืนตรงไหนก็มองเห็นได้ง่าย ซ่อนก็ซ่อนไม่มิด

โจวซื่อยิ้มพลางอธิบายให้ทุกคนฟัง "นี่ไม่ใช่ของมีค่าอะไรหรอก แค่อ้อยหว