บทที่ 223 ขุดอ้อยหวาน

หลิวต้าจู้พูด: "ได้ เราจะให้ที่แปลงนี้ของเจ้าใช้ก่อน แต่หลังจากนี้เจ้าต้องทำปุ๋ยให้พ่อใหม่อีกหลายกองนะ นาข้าวของบ้านเราต้องใช้ปุ๋ยอีกเยอะ"

หลิวลี่เซี่ยบอกว่าไม่มีปัญหาอะไรเลย นึกอะไรขึ้นมาก็ยิ้มพูด: "พ่อวางใจได้ ตอนนี้ฝีมือทำปุ๋ยของลูกสาวพ่อไม่มีปัญหาแล้ว พวกเราทำเอง ไม่ว่าจ

บทที่ 224 ระยะห่างระหว่างแถวกว้างขนาดนี้

โจวซื่อเห็นเจ้าคิดถึงแต่พ่อที่เป็นแรงงานหลัก อดขำไม่ได้

สองคนเริ่มลงมือขน พูดถึงเรื่องนี้ มันหนักจริงๆ

คนเดียวขนไม่ไหว ต้องสองคนช่วยกันหาม

โจวซื่อรู้สึกจนใจ "ทำไมมัดหนึ่งๆ เยอะขนาดนี้ ไม่รู้ว่าตอนนั้นพวกเจ้าขนมายังไง?"

หลิวลี่เซี่ยหามอยู่ข้างหนึ่งอย่างยากล

บทที่ 225 ปลูกอ้อยหวานแล้ว

หลิวต้าจู้คิดดู เป็นเหตุผลที่ถูกต้อง อย่างมากก็ทำน้อยลง ขอแค่ทำเต้าหู้สำหรับโรงเตี๊ยมให้เสร็จก็พอ แบบนี้จะได้มีเวลาทำงานในไร่ให้เสร็จ

โจวซื่อพูด: "ถ้าจะทำ คืนนี้ก็แช่ถั่วเพิ่มหน่อย ช่วงนี้ขายได้วันไหนก็เอาวันนั้น"

หลิวลี่เซี่ย: "งั้นแช่สักกี่จินดี ตอนกลางคืนหนูตื่นมาช่