บทที่ 222 ถึงเวลาทำไร่แล้ว

โจวซื่อเห็นลูกสาวดูไม่สบายใจ จึงอธิบายว่า: "ในหมู่บ้านมีคนเยอะนะ สี่สิบกว่าครอบครัว บ้านไหนบ้างที่ไม่ได้ทำปุ๋ยหมัก ไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเจ้า แม่คิดว่าของพวกนี้คงรวมกันซื้อมาหลายบ้าน

ไม่เป็นไร แม่รับไว้หมดแล้ว ถ้าเจ้าไม่รับ พวกเขาต่างหากที่จะไม่สบายใจ ติดค้างบุญคุณบ้า

บทที่ 223 ขุดอ้อยหวาน

หลิวต้าจู้พูด: "ได้ เราจะให้ที่แปลงนี้ของเจ้าใช้ก่อน แต่หลังจากนี้เจ้าต้องทำปุ๋ยให้พ่อใหม่อีกหลายกองนะ นาข้าวของบ้านเราต้องใช้ปุ๋ยอีกเยอะ"

หลิวลี่เซี่ยบอกว่าไม่มีปัญหาอะไรเลย นึกอะไรขึ้นมาก็ยิ้มพูด: "พ่อวางใจได้ ตอนนี้ฝีมือทำปุ๋ยของลูกสาวพ่อไม่มีปัญหาแล้ว พวกเราทำเอง ไม่ว่าจ

บทที่ 224 ระยะห่างระหว่างแถวกว้างขนาดนี้

โจวซื่อเห็นเจ้าคิดถึงแต่พ่อที่เป็นแรงงานหลัก อดขำไม่ได้

สองคนเริ่มลงมือขน พูดถึงเรื่องนี้ มันหนักจริงๆ

คนเดียวขนไม่ไหว ต้องสองคนช่วยกันหาม

โจวซื่อรู้สึกจนใจ "ทำไมมัดหนึ่งๆ เยอะขนาดนี้ ไม่รู้ว่าตอนนั้นพวกเจ้าขนมายังไง?"

หลิวลี่เซี่ยหามอยู่ข้างหนึ่งอย่างยากล