บทที่ 170 ไม่ควรเปลี่ยนราคาตามใจชอบ

หลิวชิงซานได้ยินแล้วมองน้องอย่างเสียดาย "นี่มันเงินนะเงิน เธอจะสนใจแต่กินข้าวได้ยังไง จะกินตอนไหนก็ได้ ข้าไม่สนใจเธอแล้ว ข้ากินเสร็จจะไปนับเงินละ"

หลิวลี่เซี่ยเห็นเขากินข้าวหมดชามในสองสามคำ ทั้งโมโหทั้งขำ "รีบร้อนทำไมขนาดนั้น เงินไม่มีขาวิ่งหนีหรอก นี่เธอหลงเงิ

บทที่ 171 ช่วยตัวเอง

หลิวลี่เซี่ยวันแรกไปคนเดียว หลังจากขุดทั้งวันก็รู้สึกว่าคนเดียวคงไม่ไหว

ถ้าจะให้ได้ผลในการป้องกันขโมย ก็ต้องไม่ขุดต้นเล็กๆ อย่างน้อยก็ต้องขุดต้นที่ขนาดกลางๆ ไม่ต้องถึงขนาดใหญ่มาก

คนเดียวขุดลำบากจริงๆ กุหลาบป่านี่มีหนามเต็มไปหมด รากก็แผ่กระจายใต้ดิน เธอขุดคนเดียวทั้งวันได้แค่สี

บทที่ 172 เต้าหู้ผัดผักดอง

กลับถึงบ้าน แม่ยังไม่กลับมา

หลิวลี่เซี่ยสั่งน้องทั้งสอง คนหนึ่งก่อไฟ อีกคนล้างข้าว ส่วนตัวเองถือกะละมังไปที่สวนผัก ตัดผักกาดขาวมาหนึ่งหัว กลับมาล้างทีละใบให้สะอาดที่ข้างบ่อน้ำ

ผักกาดขาวสมัยนี้ก็คล้ายกับในยุคหลัง แค่ขนาดเล็กกว่า ตอนนี้ยังไม่เริ่มห่อหัว

ต้องรอสักพัก เอาเช