บทที่ 169 เสร็จแล้ว

นั่นไม่ใช่แน่นอน "แม่ ทุกอย่างต้องพอดี กินมากเกินไปก็ไม่ดี เหมือนกับที่เรากินข้าว ก็ไม่ใช่ว่ายิ่งกินมากยิ่งดีนะ กินมากก็จะอืดไง"

โจวซื่อพยักหน้า รู้สึกว่าลูกสาวพูดมีเหตุผล

หลิวชิงซานจะพูดอีก หลิวลี่เซี่ยรีบพูด "เอาล่ะ หนูไปกินข้าวก่อน ยังไม่ได้กินเลย กินเสร็จเราค่อยไปปักรั้วไ

บทที่ 170 ไม่ควรเปลี่ยนราคาตามใจชอบ

หลิวชิงซานได้ยินแล้วมองน้องอย่างเสียดาย "นี่มันเงินนะเงิน เธอจะสนใจแต่กินข้าวได้ยังไง จะกินตอนไหนก็ได้ ข้าไม่สนใจเธอแล้ว ข้ากินเสร็จจะไปนับเงินละ"

หลิวลี่เซี่ยเห็นเขากินข้าวหมดชามในสองสามคำ ทั้งโมโหทั้งขำ "รีบร้อนทำไมขนาดนั้น เงินไม่มีขาวิ่งหนีหรอก นี่เธอหลงเงิ

บทที่ 171 ช่วยตัวเอง

หลิวลี่เซี่ยวันแรกไปคนเดียว หลังจากขุดทั้งวันก็รู้สึกว่าคนเดียวคงไม่ไหว

ถ้าจะให้ได้ผลในการป้องกันขโมย ก็ต้องไม่ขุดต้นเล็กๆ อย่างน้อยก็ต้องขุดต้นที่ขนาดกลางๆ ไม่ต้องถึงขนาดใหญ่มาก

คนเดียวขุดลำบากจริงๆ กุหลาบป่านี่มีหนามเต็มไปหมด รากก็แผ่กระจายใต้ดิน เธอขุดคนเดียวทั้งวันได้แค่สี