บทที่ 165

ขาดทุน

คุณตาโจวพยักหน้าพูดเสียงห้วน "นั่นแหละ ข้าไม่ใช่เด็กน้อย จะปล่อยให้ตัวเองอดตายได้ยังไง ให้เธออยู่เล่นกี่วันก็อยู่ไป ทำไมยังคิดจะกลับบ้านอีก"

ตอนนี้คุณยายยิ่งอยากกลับบ้าน หลายสิบปีแล้ว ไม่เคยพักค้างที่ไหนเลย ไม่เคยนอนค้างที่บ้านลูกสาว กลัวว่าตัวเองจะไม่ชิน

ส่ายหน้าพูด "ช่างเถอะ

บทที่ 166

ระหว่างกัน

ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ไม่มีอะไรให้ทำ ลานบ้านก็กวาดเรียบร้อยแล้ว ยังไม่ถึงเวลาทำอาหารเย็น ในครัวก็ไม่มีอะไรต้องจัดเก็บ

หลิวลี่เซี่ยนึกถึงไม้ไผ่ที่กองอยู่ในลานหลังบ้าน จึงเรียกหลิวชิงซานกับหลิวชิงเหอมา "ชิงซาน ชิงเหอ มา พวกเราไปขนไม้ไผ่ที่ลานหลังบ้านมาปักทำรั้วกัน"

พอได้ยินว่าจะ

บทที่ 167

ของใหม่

ทุกคนมองไปตามเสียง เห็นหลิวชิงซานจ้องมองปลายจมูกตัวเองจนตาเหล่ มองเต้าหู้บนจมูกอย่างงงๆ จะกินก็ไม่ใช่ ไม่กินก็ไม่ใช่ ดูลำบากใจมาก

หลิวลี่เซี่ยอดไม่ได้หัวเราะลั่น

พอเธอหัวเราะ คนอื่นๆ ก็หัวเราะตามไปด้วย

หลิวชิงซานร้อนใจ "พ่อ พ่อ เอาออกเร็ว มันจะตก มันจะตกแล้ว" ไม่กล้าขยับเลย