บทที่ 145 มีคนมาที่บ้าน

เปิดประตูเดินออกมา

มีแต่หลิวชิงเหอกำลังกวาดลานบ้าน

หลิวลี่เซี่ยถามอย่างแปลกใจ: "ชิงเหอ แม่อยู่ไหน ชิงซานล่ะ ยังไม่ตื่นหรือ"

หลิวชิงเหอส่ายหน้า "ตื่นนานแล้ว ขึ้นเขาไปตัดฟืน บอกว่าทำเต้าหู้ใช้ฟืนเยอะ ต้องไปตัดฟืน"

หลิวลี่เซี่ยพยักหน้า มองหลิวชิงเหอที่กำลังกวาดลาน พูดลอยๆ:

บทที่ 146 ตัดไม้ไผ่

หลิวลี่เซี่ยยิ้มขำ "พวกป้าไม่ต้องรีบหรอก วันนี้ขายหมดก็ยังมีพรุ่งนี้ ก่อนปีใหม่นี้ บ้านเราขายเต้าหู้ทุกวัน พวกป้าอยากกินตอนไหนก็มาได้"

ป้าอ้วนยิ้มพูด "แบบนี้ดีที่สุดแล้ว ต่อไปถ้าใครอยากกินเต้าหู้ก็ไม่ต้องรอถึงวันตลาดนัด"

พูดถึงตรงนี้ป้าอ้วนพูดอย่างเกรงใจ "ได้ยินว่าบ้านหนูเอาถ

บทที่ 147 เจ้าไม่เข้าใจหรอก

ตัดแล้วก็แต่งกิ่งใบด้านบนลวกๆ แล้วโยนไว้ข้างๆ

คิดว่าเดี๋ยวค่อยไปเอาเกวียนวัวมาลากกลับบ้าน

การตัดแบบนี้ที่ไม่ต้องกังวลว่าจะขนกลับยังไง ตัดได้เร็วมาก

จนกระทั่งดวงอาทิตย์ฤดูหนาวขึ้นสูง หลิวลี่เซี่ยถึงได้พัก อากาศหนาวขนาดนี้กลับเหงื่อท่วมหัว ใช้แขนเสื้อเช็ดลวกๆ หยิบกระบอกไ