บทที่ 144 ต้องไม่ลำเอียง

หลิวลี่เซี่ยมองไปที่โจวซื่อ "แม่ หนูช่วยเติมถั่วนะ แม่พักก่อน"

โจวซื่อยิ้มพูด: "เติมถั่วแค่นี้จะต้องให้เจ้าช่วยด้วยหรือ ข้าก็ยังมีแขนอยู่"

หลิวลี่เซี่ยได้แต่ยืนอยู่ข้างๆ

รอครึ่งค่อนวัน พ่อกับแม่ยังสลับที่กัน แต่ก็ไม่มีอะไรให้เจ้าทำ

ดูจนเบื่อ หดตัวอยู่มุมหนึ่งหาว บ่นไม่

บทที่ 145 มีคนมาที่บ้าน

เปิดประตูเดินออกมา

มีแต่หลิวชิงเหอกำลังกวาดลานบ้าน

หลิวลี่เซี่ยถามอย่างแปลกใจ: "ชิงเหอ แม่อยู่ไหน ชิงซานล่ะ ยังไม่ตื่นหรือ"

หลิวชิงเหอส่ายหน้า "ตื่นนานแล้ว ขึ้นเขาไปตัดฟืน บอกว่าทำเต้าหู้ใช้ฟืนเยอะ ต้องไปตัดฟืน"

หลิวลี่เซี่ยพยักหน้า มองหลิวชิงเหอที่กำลังกวาดลาน พูดลอยๆ:

บทที่ 146 ตัดไม้ไผ่

หลิวลี่เซี่ยยิ้มขำ "พวกป้าไม่ต้องรีบหรอก วันนี้ขายหมดก็ยังมีพรุ่งนี้ ก่อนปีใหม่นี้ บ้านเราขายเต้าหู้ทุกวัน พวกป้าอยากกินตอนไหนก็มาได้"

ป้าอ้วนยิ้มพูด "แบบนี้ดีที่สุดแล้ว ต่อไปถ้าใครอยากกินเต้าหู้ก็ไม่ต้องรอถึงวันตลาดนัด"

พูดถึงตรงนี้ป้าอ้วนพูดอย่างเกรงใจ "ได้ยินว่าบ้านหนูเอาถ