บทที่ 146 ตัดไม้ไผ่

หลิวลี่เซี่ยยิ้มขำ "พวกป้าไม่ต้องรีบหรอก วันนี้ขายหมดก็ยังมีพรุ่งนี้ ก่อนปีใหม่นี้ บ้านเราขายเต้าหู้ทุกวัน พวกป้าอยากกินตอนไหนก็มาได้"

ป้าอ้วนยิ้มพูด "แบบนี้ดีที่สุดแล้ว ต่อไปถ้าใครอยากกินเต้าหู้ก็ไม่ต้องรอถึงวันตลาดนัด"

พูดถึงตรงนี้ป้าอ้วนพูดอย่างเกรงใจ "ได้ยินว่าบ้านหนูเอาถ

บทที่ 147 เจ้าไม่เข้าใจหรอก

ตัดแล้วก็แต่งกิ่งใบด้านบนลวกๆ แล้วโยนไว้ข้างๆ

คิดว่าเดี๋ยวค่อยไปเอาเกวียนวัวมาลากกลับบ้าน

การตัดแบบนี้ที่ไม่ต้องกังวลว่าจะขนกลับยังไง ตัดได้เร็วมาก

จนกระทั่งดวงอาทิตย์ฤดูหนาวขึ้นสูง หลิวลี่เซี่ยถึงได้พัก อากาศหนาวขนาดนี้กลับเหงื่อท่วมหัว ใช้แขนเสื้อเช็ดลวกๆ หยิบกระบอกไ

บทที่ 148 โดนต่อย

พูดได้ครึ่งเดียว พบว่าหลิวลี่เซี่ยไม่พูดแล้ว เงยหน้าขึ้นเห็นพี่สาวถือมีดพร้า ฟันไม้ไผ่ตรงหน้าอย่างแรง ฟันทีหนึ่งได้หนึ่งต้น แป๊บเดียวฟันไปสิบกว่าต้นแล้ว......

หลิวชิงซาน......

"จริงๆ คิดดูแล้ว ดอกไม้เยอะๆ ในบ้านก็ดูสวยดีนะ แล้วตอนนั้นยังเก็บยอดหนามกินได้ด้วย บ้านเรามีเยอะขนาดนี