บทที่ 143 โม่ถั่วตอนดึก

แต่ตื่นตอนดึกขายทั้งวันได้แค่ 30-40 เหรียญ?

หลิวลี่เซี่ยลังเลพูด: "แม่ ถั่วสองจินทำเต้าหู้ได้แค่ 30 ก้อนนะ แค่นี้ไม่พอขายหรอก ทำเยอะกว่านี้ไหม"

โจวซื่อขำ มองลูกสาวด้วยหางตา "เจ้าคิดว่าเต้าหู้เป็นเนื้อหรือไง ยังจะทำเยอะอีก ในตลาดก็มีเต้าหู้ขาย เราทำเยอะขนาดนี้จะขายให้ใคร"

บทที่ 144 ต้องไม่ลำเอียง

หลิวลี่เซี่ยมองไปที่โจวซื่อ "แม่ หนูช่วยเติมถั่วนะ แม่พักก่อน"

โจวซื่อยิ้มพูด: "เติมถั่วแค่นี้จะต้องให้เจ้าช่วยด้วยหรือ ข้าก็ยังมีแขนอยู่"

หลิวลี่เซี่ยได้แต่ยืนอยู่ข้างๆ

รอครึ่งค่อนวัน พ่อกับแม่ยังสลับที่กัน แต่ก็ไม่มีอะไรให้เจ้าทำ

ดูจนเบื่อ หดตัวอยู่มุมหนึ่งหาว บ่นไม่

บทที่ 145 มีคนมาที่บ้าน

เปิดประตูเดินออกมา

มีแต่หลิวชิงเหอกำลังกวาดลานบ้าน

หลิวลี่เซี่ยถามอย่างแปลกใจ: "ชิงเหอ แม่อยู่ไหน ชิงซานล่ะ ยังไม่ตื่นหรือ"

หลิวชิงเหอส่ายหน้า "ตื่นนานแล้ว ขึ้นเขาไปตัดฟืน บอกว่าทำเต้าหู้ใช้ฟืนเยอะ ต้องไปตัดฟืน"

หลิวลี่เซี่ยพยักหน้า มองหลิวชิงเหอที่กำลังกวาดลาน พูดลอยๆ: