บทที่ 120 ข้าวสาร

หลิวลี่เซี่ยมองทุกคน เห็นสายตาตั้งตารอของหลิวชิงซาน คิดแล้วพูด:

"บ้านเราต้องสร้างบ้าน ต้องขุดบ่อ พอถึงต้นปีก็ต้องส่งเด็กสองคนไปโรงเรียน แม่ เงินนี้จะพอไหม"

หลิวชิงซานชัดเจนว่าไม่อยู่ในสภาพรับรู้ ยังจมอยู่ในความดีใจที่กำลังจะมีห้องเป็นของตัวเอง

ส่วนหลิวชิงเหอ พอได้ยินว่าจะไปโรงเ

บทที่ 121 ไม่ต้องซื้อแล้ว

แต่นายอำเภอกำลังอวดภรรยาของตนอย่างภาคภูมิใจอยู่ที่บ้าน

"ข้าเห็นว่าครอบครัวชาวนานี้คงลำบาก ถึงแม้จะเพิ่งเก็บเกี่ยวเสร็จ แต่หลังจากขายไปบ้างเพื่อช่วยค่าใช้จ่ายในบ้าน

คงไม่พอกิน ดังนั้นข้าจึงให้คนเตรียมข้าวสารหลายกระสอบไปส่ง คิดว่าฤดูหนาวนี้คงไม่ต้องอดอยากแล้ว"

ภรรยานายอำเภ

บทที่ 122 สร้างบ้าน

พอได้ยินว่าเขาจะซื้ออิฐหินกระเบื้อง นี่คือจะสร้างบ้านอิฐมุงกระเบื้องนะ ทุกคนตกใจ ในหมู่บ้านเซี่ยเหอมีแค่สองบ้านที่มีบ้านอิฐมุงกระเบื้อง แถมยังมีแค่ห้องเดียว นี่จะสร้างเป็นบ้านอิฐมุงกระเบื้องทั้งหลังเลยหรือ?

แต่พอคิดอีกที ก็รู้สึกว่าใช่ ท่านนายอำเภอให้เงินมา จะให้คนไปสร้างบ้านดิ