บทที่ 12 ออกเดินทางแต่เช้า

ใช่ โจวซื่อพยักหน้า นึกถึงพฤติกรรมของลูกสาวช่วงนี้ เดินบนภูเขาทั้งวันก็ไม่เห็นมีอาการป่วยเลย คงหายดีแล้ว

แต่ก็ยังบอกกับหลิวต้าจู้ว่า "ต้าเนียวร่างกายเพิ่งหายดี ระหว่างทางเจ้าต้องดูแลให้ดี อย่าเร่งรีบเกินไป เหนื่อยก็พักสักหน่อย ไม่มีอะไรสำคัญเท่าสุขภาพ"

หลิวต้าจู้พยักหน

บทที่ 13 เมืองอำเภอ

หลิวลี่เซี่ยนั่งลง เห็นพ่อทำหน้ารู้สึกผิด จึงปลอบว่า "ไม่เป็นไรค่ะพ่อ หนูไม่เป็นไร พักหน่อยก็หาย"

พักครู่หนึ่ง ทั้งสองก็เดินทางต่อ

หลิวลี่เซี่ยจำไม่ได้ว่าตัวเองปีนเขากี่ลูก ลงเนินกี่ช่วง เดินจากฟ้ามืดจนสว่าง ถึงได้มาถึงถนนใหญ่ ถึงได้เจอผู้คน

ตอนที่หลิวลี่เซี่ยเห็นถนนใหญ่ แทบ

บทที่ 14 เห็นเงินแล้ว

คนแก่ขายผักข้างๆ ขายไปหลายรายแล้ว

เห็นพ่อลูกนั่งเท้าคางอยู่ข้างๆ จ้องมองคนเดินผ่านตาละห้อย ทนไม่ไหวต้องถามว่า "ในตะกร้าพวกเจ้าขายอะไรหรือ?"

หลิวลี่เซี่ยหันไปมองคนแก่ข้างๆ แล้วมองเห็ดป่าในตะกร้า งงมาก ทำไมตาแก่อายุปูนนี้แล้ว แม้แต่เห็ดป่ายังไม่รู้จัก

แย่กว่าหมู่บ้านเราอีก อ