บทที่ 13 เมืองอำเภอ

หลิวลี่เซี่ยนั่งลง เห็นพ่อทำหน้ารู้สึกผิด จึงปลอบว่า "ไม่เป็นไรค่ะพ่อ หนูไม่เป็นไร พักหน่อยก็หาย"

พักครู่หนึ่ง ทั้งสองก็เดินทางต่อ

หลิวลี่เซี่ยจำไม่ได้ว่าตัวเองปีนเขากี่ลูก ลงเนินกี่ช่วง เดินจากฟ้ามืดจนสว่าง ถึงได้มาถึงถนนใหญ่ ถึงได้เจอผู้คน

ตอนที่หลิวลี่เซี่ยเห็นถนนใหญ่ แทบ

บทที่ 14 เห็นเงินแล้ว

คนแก่ขายผักข้างๆ ขายไปหลายรายแล้ว

เห็นพ่อลูกนั่งเท้าคางอยู่ข้างๆ จ้องมองคนเดินผ่านตาละห้อย ทนไม่ไหวต้องถามว่า "ในตะกร้าพวกเจ้าขายอะไรหรือ?"

หลิวลี่เซี่ยหันไปมองคนแก่ข้างๆ แล้วมองเห็ดป่าในตะกร้า งงมาก ทำไมตาแก่อายุปูนนี้แล้ว แม้แต่เห็ดป่ายังไม่รู้จัก

แย่กว่าหมู่บ้านเราอีก อ

บทที่ 15 ซื้อน้ำมัน ซื้อเกลือ

หลิวต้าจู้ฟังตาค้าง ทึ่งลูกสาวที่พูดโกหกได้คล่องปากขนาดนี้

เห็นเธอไม่กี่คำก็ไล่ผู้หญิงน่ารำคาญคนนั้นไปได้ เก่งมาก แอบชูนิ้วโป้งให้เหมือนที่ลูกสาวทำ

หลิวลี่เซี่ยยิ้ม เธอกังวลว่าพ่อจะโกรธที่เธอพูดจาสาปแช่งคนในบ้าน คนโบราณไม่ใช่ให้ความสำคัญกับเรื่องพวกนี้หรอกหรือ?

คลื