บทที่ 11 ไปขายกัน

แม้ว่าหลิวลี่เซี่ยจะคิดเช่นนั้นอยู่แล้ว แต่เมื่อได้ยินพ่อแม่พูดแบบนี้ ก็รู้สึกหนักใจอยู่บ้าง พวกเขาไม่เคยคิดจะเอาของพวกนี้ไปขายเลยหรือ?

โอ้ ก็ได้ พวกเขาไม่รู้จัก อาจจะคิดว่าคนอื่นก็ไม่รู้จักเหมือนกัน ฮ่า

ทุกคนในครอบครัวจ้องมองชามเห็ดหูหนูผัดไข่บนโต๊ะไม่วางตา

หลิวชิงเหอน้ำลายไห

บทที่ 12 ออกเดินทางแต่เช้า

ใช่ โจวซื่อพยักหน้า นึกถึงพฤติกรรมของลูกสาวช่วงนี้ เดินบนภูเขาทั้งวันก็ไม่เห็นมีอาการป่วยเลย คงหายดีแล้ว

แต่ก็ยังบอกกับหลิวต้าจู้ว่า "ต้าเนียวร่างกายเพิ่งหายดี ระหว่างทางเจ้าต้องดูแลให้ดี อย่าเร่งรีบเกินไป เหนื่อยก็พักสักหน่อย ไม่มีอะไรสำคัญเท่าสุขภาพ"

หลิวต้าจู้พยักหน

บทที่ 13 เมืองอำเภอ

หลิวลี่เซี่ยนั่งลง เห็นพ่อทำหน้ารู้สึกผิด จึงปลอบว่า "ไม่เป็นไรค่ะพ่อ หนูไม่เป็นไร พักหน่อยก็หาย"

พักครู่หนึ่ง ทั้งสองก็เดินทางต่อ

หลิวลี่เซี่ยจำไม่ได้ว่าตัวเองปีนเขากี่ลูก ลงเนินกี่ช่วง เดินจากฟ้ามืดจนสว่าง ถึงได้มาถึงถนนใหญ่ ถึงได้เจอผู้คน

ตอนที่หลิวลี่เซี่ยเห็นถนนใหญ่ แทบ