บทที่ 107 หลอกเด็ก

กลอกตาคิดสักครู่ ก็มีความคิดพูดว่า: "พวกเธออยากกินอ้อยปีหน้าอีกไหม?"

ต้องถามด้วยเหรอ เด็กๆ ทุกคนบอกว่าอยาก

หลิวลี่เซี่ยยิ้มเหมือนหมาป่าใจดีพูดว่า: "ถ้าอยาก ก็ต้องฟังข้า ดูสิ ที่นี่มีไม่กี่ต้นทั้งหมด

ถ้าเราคนนึงเอากลับบ้านคนละต้น ก็หมดแล้ว ถ้ากินหมด แล้วปีหน้าเราจะเอาอะไรกิน พว

บทที่ 108 ฝังในร่อง

พอหลิวต้าจู้ได้ยินแบบนี้ ก็เข้าใจทันทีว่าไม่ได้ไปขนฟืน จึงถามอย่างสงสัย: "แล้วเราจะไปทำอะไรกัน?"

"พ่อไปถึงก็รู้เอง ตอนนี้บอกพ่อ พ่อก็ไม่รู้หรอก"

หลิวต้าจู้ยิ่งสงสัย นึกถึงของที่ลูกสาวเคยค้นพบ ล้วนแต่เป็นของดีทั้งนั้น รู้สึกตื่นเต้นอยู่ลึกๆ

พอถึงที่ไร่ หลิวต้าจู้เห็นของที่เหม

บทที่ 109 เรื่องที่ต้องเกิด

พอสองคนกลับถึงบ้าน โจวซื่อพาหลิวชิงซานกับหลิวชิงเหอกลับมาได้สักพักแล้ว หุงข้าวแล้ว เหลือแค่ผัดกับข้าว

หลิวต้าจู้ถามอย่างดีใจ: "พวกเธอกลับมากันหมดแล้ว เป็นไง หาเห็ดร่มเจอไหม? ได้เยอะไหม?"

โจวซื่อไม่ตอบ ถามอย่างสงสัย: "พวกเธอไปทำอะไรมา แค่ไปขนอ้อยทำไมนานจัง? เอ้ เออใช่