บทที่ 101 ถึงเวลาอีกครั้ง

หลิวต้าจู้ลังเลพูดว่า: "แต่นี่ก็เป็นรายได้อย่างหนึ่งไม่ใช่หรือ"

หลิวลี่เซี่ยกลอกตาพูดว่า: "ถ้ามีเวลาขนาดนั้น ไปเก็บเห็ดป่าขายยังดีกว่า ตอนนี้เห็ดป่าก็น่าจะออกมาบ้างแล้ว"

หลิวต้าจู้ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที "ใช่แล้ว ทำไมข้าถึงลืมเรื่องนี้ไปได้ พวกเรายังขายเห็ดป่าได้นี่"

ห

บทที่ 102 อันไหนอร่อยกว่า

หลิวเหล่าเถียนกำลังแบกฟืนอยู่ ไม่ทันเห็นสายตาที่พ่อหลิวเหล่าเถียนมองมา เหมือนสายตานั้นส่องไปหาคนตาบอด

เดินไปไม่นาน เห็นรถเทียมวัวของบ้านหลิวต้าจู้ ก็ดีใจเกินคาด วางฟืนลงแล้วพูดว่า: "พ่อ เรายืมรถวัวบ้านต้าจู้ขนฟืนพวกนี้กลับไปดีไหม จะได้ไม่ต้องมาอีกรอบ มีรถวัวแค่รอบเดียวก็

บทที่ 103 เลือกอย่างเดียว

โจวซื่อคิดสักครู่ ก็ไม่พูดอะไรอีก ปีนี้มีคนเข้าร่วมเยอะ ก็ไม่หวังว่าจะขายได้เงินเยอะเหมือนปีที่แล้ว ขอแค่มีกำไรก็พอ แม้จะได้แค่ค่าเนื้อสักไม่กี่จิน ให้เด็กๆ ได้กินดีๆ บ้างก็ยังดี

"ได้ งั้นพวกเรากลับไปกินข้าวก่อน กินเสร็จบ่ายค่อยมาใหม่ ดูว่าจะหาเจอไหม ถ้าเจอและเก็บได้เยอะ