บทที่ 102 อันไหนอร่อยกว่า

หลิวเหล่าเถียนกำลังแบกฟืนอยู่ ไม่ทันเห็นสายตาที่พ่อหลิวเหล่าเถียนมองมา เหมือนสายตานั้นส่องไปหาคนตาบอด

เดินไปไม่นาน เห็นรถเทียมวัวของบ้านหลิวต้าจู้ ก็ดีใจเกินคาด วางฟืนลงแล้วพูดว่า: "พ่อ เรายืมรถวัวบ้านต้าจู้ขนฟืนพวกนี้กลับไปดีไหม จะได้ไม่ต้องมาอีกรอบ มีรถวัวแค่รอบเดียวก็

บทที่ 103 เลือกอย่างเดียว

โจวซื่อคิดสักครู่ ก็ไม่พูดอะไรอีก ปีนี้มีคนเข้าร่วมเยอะ ก็ไม่หวังว่าจะขายได้เงินเยอะเหมือนปีที่แล้ว ขอแค่มีกำไรก็พอ แม้จะได้แค่ค่าเนื้อสักไม่กี่จิน ให้เด็กๆ ได้กินดีๆ บ้างก็ยังดี

"ได้ งั้นพวกเรากลับไปกินข้าวก่อน กินเสร็จบ่ายค่อยมาใหม่ ดูว่าจะหาเจอไหม ถ้าเจอและเก็บได้เยอะ

บทที่ 104 ลูกค้าประจำเก่า

เด็กคนนี้ยังไม่ยอม "ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องหรอก พี่ ข้าถือไหว"

หลิวลี่เซี่ยเกือบจะกลอกตา "อะไรกันถือไหว ถือในมือนี่เหนื่อยที่สุด สุภาษิตโบราณว่าไว้ดี มือเปล่าถือสี่ตำลึงก็ยากแล้ว!

นี่มันกี่ตำลึงแล้ว มา ให้พี่ถือตะกร้าหนึ่งใบ ถือหนักขนาดนี้ ระวังจะไม่โตรู้ไหม เดี๋ยวจะเป็นคนแ