บทที่ 27 ฉันอยากจะไถ่บาป

มองผ่านกระจกด้านหลังเขาก็เห็นโมเนนกำลังเดินก้าวขาออกมาเร็วๆจากตึกทำงาน

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ลมพัดเย็นสบายแล้วผู้หญิงคนนั้นใส่เสื้อสีแดงแจ๊ดทั้งๆที่เป็นสีที่โดดเด่นแต่พอสวมใส่ที่ตัวของเธอแล้วไม่มีที่ไหนที่ดูแล้วไม่เข้ากันเลยแม้แต่น้อยแถมยังมีความซนของเด็กๆซ่อนอยู่ด

บทที่ 28 ความสัมพันธ์เหมือนจะดีขึ้นกว่าเดิม

“ถ้านายไม่อยากกินก็ไม่เป็นไร”โมเนนเห็นเขาไม่เดินเข้ามาเหมือนเธอจะหมดความอดทนก็เลยเดินเข้าไปนั่งในร้านเอง

ธาวินยิ้มอย่างน่าสงสาร เธอนี่ยิ่งอยู่ยิ่งขี้โมโหแล้วนะเนี่ย

ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่กล้าทำแบบนี้กับท่านประธานคนนี้อย่างแน่นอน

แต่นิสั

บทที่ 29 หลุดปาก

ธาวินไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติเธอ เขาถูกคำว่ามหาลัยดึงดุดใจไป

เขาจับตะเกียบขึ้นมาแน่น “มหาลัย?คุณเรียนมหาลัยที่นี่?”

ถ้าเขาจำไม่ผิด ข้อมูลของโมเนนเขียนไว้ว่าเธอเรียนมหาลัยที่เมืองอื่น หลังจบก็ออกไปเรียนต่างประประเทศเลย

มหาลัยแห่งนี้เป็นมหาลัยชะเอม

ใจนึกถึงนี่แล้วธาวินตกใจ