บทที่ 91 เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ได้จะวางยาพิษ?

เห็นเขาลุกเดินไปทางครัว จ้าวอวี้เจินก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

เร็วเกินไปจริงๆ แต่หลังจากใกล้ชิดกับหลินจี้หมิงมาระยะหนึ่ง เจ้าก็ค่อนข้างพอใจในตัวเขา

ไม่เร่งรีบอีกสองสามวันก็ได้

ตอนกลางคืน หลินจี้หมิงไม่ได้ไปนอนเบียดกับอู่ฟูและซื่อไห่บนเตียงเดียวกัน

บทที่ 92 การโกหกไม่ต้องเสียเงิน

หลินจือเซี่ยชำเลืองมองเจ้าอย่างไม่ใส่ใจ

"ใครใช้ให้เจ้าปกติเสียงดังจ้อกแจ้ก ข้าจะรู้ได้ยังไงว่าเจ้าพึ่งพาได้หรือเปล่า?"

จ้าวเสี่ยวหลานกลั้นความอยากขว้างคีมคีบไฟทิ้ง "เจ้าต่างหากที่จ้อกแจ้ก ทั้งครอบครัวเจ้านั่นแหละจ้อกแจ้ก!"

จือเซี่ยหัวเราะฮ่าๆ

"ได้ เจ้าจ้อกแจ้ก เจ้

บทที่ 93 ดูไม่น่าจะมีเรื่องดี

หลินชุนซิ่งดีใจ

"ค่ะ หนูจะไปเดี๋ยวนี้"

ไม่ว่าพี่สะใภ้ใหญ่จะเป็นอย่างไร พี่ใหญ่ต้องดูแลพวกเขาแน่

เขาเป็นลูกชายแท้ๆ ของแม่นะ

ตอนนี้ร้านขนมของพวกเขาขายได้วันละร้อยกว่าเหรียญ หักต้นทุนแล้วอาจได้กำไรไม่ถึงสามสิบเหรียญต่อวัน หลังจากแผงของพี่สะใภ้ใหญ่ไม่ขายขนมแล้ว พวกเขาก็เ