บทที่ 89 - นางดูแก่มากหรือ?

จือเซี่ยหัวเราะคิกคัก ผมเปื้อนแป้งขาว

"ตอนนวดแป้งใส่น้ำมากไป พอใส่แป้งเพิ่มกลับแห้งเกินไป สลับไปมาหลายรอบ แป้งเลยเยอะไปหน่อย"

แต่นางมองโลกในแง่ดีเสมอ

"ไม่เป็นไร ข้าเตรียมไส้ไว้เยอะพอ ถ้ากินไม่หมดจริงๆ ก็ให้ลุงใหญ่ลุงรองเอากลับไปบ้าง"

จ้าวอวี้เจินไม่ได้ว่าอะไร มองไปทางน

บทที่ 90 การไม่ทำอะไรเลยกลับไม่เหมาะสมกว่า

จ้าวอวี้เจินแสร้งทำเป็นใจเย็น

"พรุ่งนี้ข้าจะไปหาช่างปั่นฝ้ายในตัวเมืองเพื่อสั่งทำผ้านวมสี่ผืนก่อน จะได้ปูผ้านวมฝ้ายใหม่ในห้องอีกสองห้องของบ้านด้วย ก่อนหน้านี้ใช้ฟางข้าว พลิกตัวทีก็ดังกรอบแกรบ นอนไม่สบายเลย พอครึ่งปีหลังอากาศเย็นลง ค่อยสั่งทำอีกสี่ผืนสำหรั

บทที่ 91 เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ได้จะวางยาพิษ?

เห็นเขาลุกเดินไปทางครัว จ้าวอวี้เจินก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

เร็วเกินไปจริงๆ แต่หลังจากใกล้ชิดกับหลินจี้หมิงมาระยะหนึ่ง เจ้าก็ค่อนข้างพอใจในตัวเขา

ไม่เร่งรีบอีกสองสามวันก็ได้

ตอนกลางคืน หลินจี้หมิงไม่ได้ไปนอนเบียดกับอู่ฟูและซื่อไห่บนเตียงเดียวกัน