บทที่ 88 - เกี๊ยวดอกหลิว

จือเซี่ยที่กำลังคิดว่าจะจัดร้านอย่างไรก็รู้สึกตัว

"ได้ ข้าขอตัวกลับก่อน"

พูดจบก็หันหลังเดิน

เฉินปู้ฟานเห็นนางเดินไปไกล จึงนึกขึ้นได้ว่าตนรับกระดาษมาแล้วลืมจ่ายเงิน

คิดจะวิ่งตามไปให้ แต่นึกขึ้นได้ว่าต่อไปคงได้เจอกันอีกมาก จ่ายเมื่อไหร่ก็ได้ จึงปิดประตูรั้ว หันมามองลานบ้านท

บทที่ 89 - นางดูแก่มากหรือ?

จือเซี่ยหัวเราะคิกคัก ผมเปื้อนแป้งขาว

"ตอนนวดแป้งใส่น้ำมากไป พอใส่แป้งเพิ่มกลับแห้งเกินไป สลับไปมาหลายรอบ แป้งเลยเยอะไปหน่อย"

แต่นางมองโลกในแง่ดีเสมอ

"ไม่เป็นไร ข้าเตรียมไส้ไว้เยอะพอ ถ้ากินไม่หมดจริงๆ ก็ให้ลุงใหญ่ลุงรองเอากลับไปบ้าง"

จ้าวอวี้เจินไม่ได้ว่าอะไร มองไปทางน

บทที่ 90 การไม่ทำอะไรเลยกลับไม่เหมาะสมกว่า

จ้าวอวี้เจินแสร้งทำเป็นใจเย็น

"พรุ่งนี้ข้าจะไปหาช่างปั่นฝ้ายในตัวเมืองเพื่อสั่งทำผ้านวมสี่ผืนก่อน จะได้ปูผ้านวมฝ้ายใหม่ในห้องอีกสองห้องของบ้านด้วย ก่อนหน้านี้ใช้ฟางข้าว พลิกตัวทีก็ดังกรอบแกรบ นอนไม่สบายเลย พอครึ่งปีหลังอากาศเย็นลง ค่อยสั่งทำอีกสี่ผืนสำหรั