บทที่ 610 พวกเราไม่เป็นคนก็ได้

เซียวเหอพยักหน้าให้เจ้าเล็กน้อย

"พี่สะใภ้"

หลินจือเซี่ยเงยหน้าขึ้น สบตากับเซียวเหอพอดี

เจ้าชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วโปรยอาหารปลาลงสระต่อ

"ข้ากำลังคุยเรื่องไร้สาระกับพี่สะใภ้อยู่ คุณมาทำไม?"

เซียวเหอชูกล่องอาหารในมือ

"ข้าให้ครัวทำอาหารที่เจ้าชอบ มาส่งให้เจ้ากับพี่สะใภ้

บทที่ 611 เราจะมีลูกด้วยตัวเอง

จือเซี่ยจดจำคำสั่งของแม่ไว้ในใจ

"แม่ ลูกจำได้หมดแล้ว" เจ้าพิงอยู่ในอ้อมกอดของจ้าวอวี้เจิน "ตั้งแต่มาที่นี่ ยังไม่เคยออกไปไกลขนาดนี้เลย รู้สึกอาลัยอาวรณ์จัง"

จ้าวอวี้เจินยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางลูบศีรษะลูกสาว

"ลูกโตแล้ว ต้องออกไปผจญภัยในโลกกว้างบ้าง แม่เลี้ยงดูเจ้ามาด้วย

บทที่ 612 หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น

จือเซี่ยพยักหน้า ลูบศีรษะซื่อไห่และผิงอัน

"พวกเจ้าสองคน ตอนพี่ไม่อยู่บ้าน ต้องเชื่อฟังพ่อแม่และพี่ใหญ่นะ ซื่อไห่ปีนี้ต้องตั้งใจสอบเข้าสำนัก ผิงอันปีนี้ก็จะเริ่มเข้าโรงเรียน ต้องตั้งใจฟังอาจารย์ ไม่งั้นพอพี่กลับมา จะตีก้นเจ้าแน่ๆ"

ผิงอันหัวเราะคิกคัก

"รู้แล้วจ้ะ พี่