บทที่ 611 เราจะมีลูกด้วยตัวเอง

จือเซี่ยจดจำคำสั่งของแม่ไว้ในใจ

"แม่ ลูกจำได้หมดแล้ว" เจ้าพิงอยู่ในอ้อมกอดของจ้าวอวี้เจิน "ตั้งแต่มาที่นี่ ยังไม่เคยออกไปไกลขนาดนี้เลย รู้สึกอาลัยอาวรณ์จัง"

จ้าวอวี้เจินยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางลูบศีรษะลูกสาว

"ลูกโตแล้ว ต้องออกไปผจญภัยในโลกกว้างบ้าง แม่เลี้ยงดูเจ้ามาด้วย

บทที่ 612 หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น

จือเซี่ยพยักหน้า ลูบศีรษะซื่อไห่และผิงอัน

"พวกเจ้าสองคน ตอนพี่ไม่อยู่บ้าน ต้องเชื่อฟังพ่อแม่และพี่ใหญ่นะ ซื่อไห่ปีนี้ต้องตั้งใจสอบเข้าสำนัก ผิงอันปีนี้ก็จะเริ่มเข้าโรงเรียน ต้องตั้งใจฟังอาจารย์ ไม่งั้นพอพี่กลับมา จะตีก้นเจ้าแน่ๆ"

ผิงอันหัวเราะคิกคัก

"รู้แล้วจ้ะ พี่

บทที่ 613 ถึงเมืองหลวงแล้ว

ระยะทางสามสิบหลี่ไม่ถือว่าไกลสำหรับรถม้า

เฉิงเฟิงนำขบวนเดินทางอยู่ด้านหน้า หลังจากแสดงป้ายเอวที่สลักอักษร "กง" กับแม่ทัพที่เฝ้าประตูเมือง ก็นำขบวนเข้าเมือง

พวกเขาหาโรงเตี๊ยมที่ค่อนข้างเงียบสงบ เฉิงเฟิงเข้าไปเจรจา แล้วมาคำนับที่ข้างรถม้า

"นาย ข้าน้อยจัดการเรียบร้อยแล้ว"