บทที่ 609 รับมือไม่ไหว

หลินจือเซี่ยหยุดอ่านนิยาย "พ่อแม่แน่นอนต้องรอครบเจ็ดวันถึงจะกลับ แต่พวกเรา พี่ใหญ่ ซื่อไห่ ผิงอัน คงไม่จำเป็น พี่สะใภ้ตอนนี้ยังอยู่คนเดียวกับชิงเหยียนที่เมืองเจียงหลิงเลย"

เซียวเหอได้ยินแล้วรีบลุกขึ้นนั่งทันที

"งั้นวันนี้กลับกันเลยไหม?"

หลินจือเซี่ยชะงัก

"กะทันหันจัง? เพิ่

บทที่ 610 พวกเราไม่เป็นคนก็ได้

เซียวเหอพยักหน้าให้เจ้าเล็กน้อย

"พี่สะใภ้"

หลินจือเซี่ยเงยหน้าขึ้น สบตากับเซียวเหอพอดี

เจ้าชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วโปรยอาหารปลาลงสระต่อ

"ข้ากำลังคุยเรื่องไร้สาระกับพี่สะใภ้อยู่ คุณมาทำไม?"

เซียวเหอชูกล่องอาหารในมือ

"ข้าให้ครัวทำอาหารที่เจ้าชอบ มาส่งให้เจ้ากับพี่สะใภ้

บทที่ 611 เราจะมีลูกด้วยตัวเอง

จือเซี่ยจดจำคำสั่งของแม่ไว้ในใจ

"แม่ ลูกจำได้หมดแล้ว" เจ้าพิงอยู่ในอ้อมกอดของจ้าวอวี้เจิน "ตั้งแต่มาที่นี่ ยังไม่เคยออกไปไกลขนาดนี้เลย รู้สึกอาลัยอาวรณ์จัง"

จ้าวอวี้เจินยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางลูบศีรษะลูกสาว

"ลูกโตแล้ว ต้องออกไปผจญภัยในโลกกว้างบ้าง แม่เลี้ยงดูเจ้ามาด้วย