บทที่ 608 เฉิงซื่อจากไป

เซียวเหอมองไปทางเจ้า ชะลอฝีเท้าลง เพื่อให้เจ้าพิงได้มั่นคงขึ้น

"คนที่ลำเอียง มักไม่รู้ตัวว่าตัวเองลำเอียง"

หลินจือเซี่ยพยักหน้า จากนั้นเงยหน้าขึ้นมาพอดีสบเข้ากับดวงตาอ่อนโยนคู่หนึ่ง เจ้ายิ้มแล้วโน้มตัวเข้าไปจูบที่มุมปากของเขาเบาๆ

"คำพูดของคุณมีเหตุผลดี"

เซียวเหอยิ้มพลางลู

บทที่ 609 รับมือไม่ไหว

หลินจือเซี่ยหยุดอ่านนิยาย "พ่อแม่แน่นอนต้องรอครบเจ็ดวันถึงจะกลับ แต่พวกเรา พี่ใหญ่ ซื่อไห่ ผิงอัน คงไม่จำเป็น พี่สะใภ้ตอนนี้ยังอยู่คนเดียวกับชิงเหยียนที่เมืองเจียงหลิงเลย"

เซียวเหอได้ยินแล้วรีบลุกขึ้นนั่งทันที

"งั้นวันนี้กลับกันเลยไหม?"

หลินจือเซี่ยชะงัก

"กะทันหันจัง? เพิ่

บทที่ 610 พวกเราไม่เป็นคนก็ได้

เซียวเหอพยักหน้าให้เจ้าเล็กน้อย

"พี่สะใภ้"

หลินจือเซี่ยเงยหน้าขึ้น สบตากับเซียวเหอพอดี

เจ้าชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วโปรยอาหารปลาลงสระต่อ

"ข้ากำลังคุยเรื่องไร้สาระกับพี่สะใภ้อยู่ คุณมาทำไม?"

เซียวเหอชูกล่องอาหารในมือ

"ข้าให้ครัวทำอาหารที่เจ้าชอบ มาส่งให้เจ้ากับพี่สะใภ้