บทที่ 607 ทำดีที่สุดแล้ว

ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ แม้ชีวิตของเฉิงซื่อจะยังต้องทนทุกข์ทรมาน แต่ลูกๆ ไม่มีใครอยู่ข้างกาย ทำให้วันเวลาช่างน่าเบื่อเหลือเกิน

คนที่ดูแลเจ้า เพราะนึกถึงว่าเจ้าเป็นแม่ของหลินจี้หมิง แรกๆ ก็ยังสุภาพกับเจ้า แต่หลังจากที่เจ้าสร้างเรื่องวุ่นวายไม่หยุด พวกเขาก็ไม่พูดดีด้วยแม้แต่คำเ

บทที่ 608 เฉิงซื่อจากไป

เซียวเหอมองไปทางเจ้า ชะลอฝีเท้าลง เพื่อให้เจ้าพิงได้มั่นคงขึ้น

"คนที่ลำเอียง มักไม่รู้ตัวว่าตัวเองลำเอียง"

หลินจือเซี่ยพยักหน้า จากนั้นเงยหน้าขึ้นมาพอดีสบเข้ากับดวงตาอ่อนโยนคู่หนึ่ง เจ้ายิ้มแล้วโน้มตัวเข้าไปจูบที่มุมปากของเขาเบาๆ

"คำพูดของคุณมีเหตุผลดี"

เซียวเหอยิ้มพลางลู

บทที่ 609 รับมือไม่ไหว

หลินจือเซี่ยหยุดอ่านนิยาย "พ่อแม่แน่นอนต้องรอครบเจ็ดวันถึงจะกลับ แต่พวกเรา พี่ใหญ่ ซื่อไห่ ผิงอัน คงไม่จำเป็น พี่สะใภ้ตอนนี้ยังอยู่คนเดียวกับชิงเหยียนที่เมืองเจียงหลิงเลย"

เซียวเหอได้ยินแล้วรีบลุกขึ้นนั่งทันที

"งั้นวันนี้กลับกันเลยไหม?"

หลินจือเซี่ยชะงัก

"กะทันหันจัง? เพิ่