บทที่ 593 ข้อบกพร่องเล็กน้อยไม่อาจบดบังความดีงาม

หลินจือเซี่ยสูดลมหายใจลึก

ชั่วขณะนั้นเจ้าไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้มาเจอคนไร้ยางอายแบบนี้

เจ้าผลักมือที่รัดเอวออก แล้วขยับไปนั่งห่างจากเสี่ยวเหอ

จ้าวอวี้เจินเห็นการกระทำของทั้งคู่ จึงยิ้มแล้วเบี่ยงประเด็น "บ้านเรามีคนพอ แค่กังวลว่าเวลาสั้นเกินไป อาจจะม

บทที่ 594 อย่าให้พวกนางมีชีวิตถึงเมืองฉางโจว

เสี่ยวเหอมองเจ้า "ไม่ดูแผลให้ข้าก่อนกลับหรือ?"

หลินจือเซี่ยคิดสักครู่

"มาถึงแล้ว ก็ดูหน่อยแล้วกัน"

พูดจบก็ยื่นมือไปแก้เข็มขัดเขา

เสี่ยวเหอยิ้ม เอามือยันไว้ด้านหลัง มองหลินจือเซี่ยคลำหาทางแก้เข็มขัดด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะกึ่งขัน แต่เจ้าก็งุ่มง่ามจนแก้ไม่อ

บทที่ 595 เจ้าเป็นหมาหรือไง?

เฉิงเฟิงยิ้มรับเอกสาร คำนับไปทางหลินจือเซี่ย แล้วหมุนตัวจากไป

หลินจือเซี่ยตักโจ๊กให้ตัวเองชามหนึ่ง นั่งลงข้างเสี่ยวเหอ "ลองชิมฝีมือแม่ครัวบ้านเราสิ"

เสี่ยวเหอมองหลินจือเซี่ยที่นั่งข้างๆ กินโจ๊กอย่างตั้งใจ

แสงแดดยามเช้าฉาบบนตัวเจ้าเป็นประกายจางๆ ทำให้ทั้งตัวเจ้าดูเปล