บทที่ 592 ดูท่าใจร้อนนัก

เมื่อได้ยินเสี่ยวเหอพูดถึงซุนซูเหยาแบบนั้น หลินจือเซี่ยก็รู้สึกขำ เสี่ยวเหอนี่ปากร้ายจริงๆ

"ข้ารู้แค่ว่าข้างๆ เจ้ามีเฉิงเฟิง เฉิงหย่ง และเฉิงว่าง แล้วเฉิงเสียวเป็นใคร?"

เสี่ยวเหอตอบ "เขาก็เหมือนเฉิงเฟิงและเฉิงหย่ง เป็นคนที่ข้าไว้ใจ แต่ก่อนกลับเมืองเจียงหลิง ข้าอนุญาตให้เ

บทที่ 593 ข้อบกพร่องเล็กน้อยไม่อาจบดบังความดีงาม

หลินจือเซี่ยสูดลมหายใจลึก

ชั่วขณะนั้นเจ้าไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้มาเจอคนไร้ยางอายแบบนี้

เจ้าผลักมือที่รัดเอวออก แล้วขยับไปนั่งห่างจากเสี่ยวเหอ

จ้าวอวี้เจินเห็นการกระทำของทั้งคู่ จึงยิ้มแล้วเบี่ยงประเด็น "บ้านเรามีคนพอ แค่กังวลว่าเวลาสั้นเกินไป อาจจะม

บทที่ 594 อย่าให้พวกนางมีชีวิตถึงเมืองฉางโจว

เสี่ยวเหอมองเจ้า "ไม่ดูแผลให้ข้าก่อนกลับหรือ?"

หลินจือเซี่ยคิดสักครู่

"มาถึงแล้ว ก็ดูหน่อยแล้วกัน"

พูดจบก็ยื่นมือไปแก้เข็มขัดเขา

เสี่ยวเหอยิ้ม เอามือยันไว้ด้านหลัง มองหลินจือเซี่ยคลำหาทางแก้เข็มขัดด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะกึ่งขัน แต่เจ้าก็งุ่มง่ามจนแก้ไม่อ