บทที่ 594 อย่าให้พวกนางมีชีวิตถึงเมืองฉางโจว

เสี่ยวเหอมองเจ้า "ไม่ดูแผลให้ข้าก่อนกลับหรือ?"

หลินจือเซี่ยคิดสักครู่

"มาถึงแล้ว ก็ดูหน่อยแล้วกัน"

พูดจบก็ยื่นมือไปแก้เข็มขัดเขา

เสี่ยวเหอยิ้ม เอามือยันไว้ด้านหลัง มองหลินจือเซี่ยคลำหาทางแก้เข็มขัดด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะกึ่งขัน แต่เจ้าก็งุ่มง่ามจนแก้ไม่อ

บทที่ 595 เจ้าเป็นหมาหรือไง?

เฉิงเฟิงยิ้มรับเอกสาร คำนับไปทางหลินจือเซี่ย แล้วหมุนตัวจากไป

หลินจือเซี่ยตักโจ๊กให้ตัวเองชามหนึ่ง นั่งลงข้างเสี่ยวเหอ "ลองชิมฝีมือแม่ครัวบ้านเราสิ"

เสี่ยวเหอมองหลินจือเซี่ยที่นั่งข้างๆ กินโจ๊กอย่างตั้งใจ

แสงแดดยามเช้าฉาบบนตัวเจ้าเป็นประกายจางๆ ทำให้ทั้งตัวเจ้าดูเปล

บทที่ 596 พาครอบครัวไปด้วยได้ไหม?

เมื่อได้ยินเรื่องการพิจารณาคดี หลินจือเซี่ยมองไปที่เสี้ยวเหอ

"พาครอบครัวไปด้วยได้ไหม?"

คำว่า "ครอบครัว" ที่หลินจือเซี่ยพูดออกมาเองนั้น ทำให้เสี้ยวเหอรู้สึกแปลกใจในใจ

"เจ้าก็จะไปด้วยเหรอ?"

หลินจือเซี่ยพยักหน้า

"ยังไม่เคยเห็นการพิจารณาคดีเลย อยากไปดูบ้าง"

"ได้ ข้าจะ