บทที่ 497 หนึ่งเท่ากับสอง

ชายที่ถูกซวงเยี่ยเหยียบอกขยับตัวไม่ได้ ส่วนคนอื่นที่ถูกเตะตกลงไปต่างพยุงกันลุกขึ้นจากพื้น พยายามอยู่ให้ห่างจากซวงเยี่ย

เห็นชายที่อยู่บนพื้นไม่ตอบคำถาม ยังจ้องเธอด้วยสายตาไม่ยอมแพ้ ซวงเยี่ยจึงเพิ่มแรงกด

"รีบพูดมา ใครใช้พวกเจ้ามา?"

"อ๊าก!" เลือดซึมออกจากมุมปากชายคนนั้น "เ

บทที่ 498 เรื่องที่คาดไว้แล้ว

จ้าวอวี้เจินรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมา มองหลินจือเซี่ย

"ตอนนี้เจ้าอยากกินอาหารฝีมือแม่เมื่อไหร่ แม่ก็ทำให้กินได้ทุกเมื่อ แต่ต่อไปถ้าแต่งงานไปแล้ว คงไม่มีอิสระขนาดนี้" แล้วพูดต่อ "ดังนั้น เจ้าต้องไม่แต่งงานไปไกล ไม่งั้นแม่จะไม่ยอมเป็นคนแรก"

หลินจือเซี่ยแทะปีกไก่พลางพยักหน้า

บทที่ 499 เรื่องสอนคน ครั้งเดียวก็พอ

หลินจือเซี่ยไม่คิดจะรับสองคนนี้กลับมา

"ตอนที่พวกเจ้ามาขอทำงานครั้งแรก ข้าก็บอกแล้วว่า ช่างปักที่มาที่หยุนจิ่นเก๋อ เว้นแต่มีเหตุผลพิเศษและแจ้งข้า ไม่งั้นถ้าลาออกไปครั้งหนึ่งจะไม่รับกลับมาอีก ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากออกไป พวกเจ้ายังช่วยเสี่ยวชุนหยวนต่อกรกับหยุนจิ่นเ