บทที่ 496

ใครใช้พวกเจ้ามา?

"ไม่หรอก ร้านตอนนี้มีลู่จูกับหงอวี๋คอยช่วยดูแลอยู่" หลินจือเซี่ยยิ้มพาเขาเข้าห้องหนังสือของเธอ พร้อมผายมือเชิญให้นั่งที่โต๊ะน้ำชา "พี่ฝูอันนั่งก่อนเถอะ โชคดีที่พี่มาตอนกลางวัน ถ้ามาตอนกลางคืนเหมือนเฉินปู้ฝาน คงต้องเสียเที่ยวแล้ว"

เสิ่นฝูอันมองเธอด้วยสีหน้าอ่อนโยน

"จะก

บทที่ 497

หนึ่งเท่ากับสอง

ชายที่ถูกซวงเยี่ยเหยียบอกขยับตัวไม่ได้ ส่วนคนอื่นที่ถูกเตะตกลงไปต่างพยุงกันลุกขึ้นจากพื้น พยายามอยู่ให้ห่างจากซวงเยี่ย

เห็นชายที่อยู่บนพื้นไม่ตอบคำถาม ยังจ้องเธอด้วยสายตาไม่ยอมแพ้ ซวงเยี่ยจึงเพิ่มแรงกด

"รีบพูดมา ใครใช้พวกเจ้ามา?"

"อ๊าก!" เลือดซึมออกจากมุมปากชายคนนั้น

บทที่ 498

เรื่องที่คาดไว้แล้ว

จ้าวอวี้เจินรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมา มองหลินจือเซี่ย

"ตอนนี้เจ้าอยากกินอาหารฝีมือแม่เมื่อไหร่ แม่ก็ทำให้กินได้ทุกเมื่อ แต่ต่อไปถ้าแต่งงานไปแล้ว คงไม่มีอิสระขนาดนี้" แล้วพูดต่อ "ดังนั้น เจ้าต้องไม่แต่งงานไปไกล ไม่งั้นแม่จะไม่ยอมเป็นคนแรก"

หลินจือเซี่ยแทะปีกไก่พลางพยักหน