บทที่ 498 เรื่องที่คาดไว้แล้ว

จ้าวอวี้เจินรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมา มองหลินจือเซี่ย

"ตอนนี้เจ้าอยากกินอาหารฝีมือแม่เมื่อไหร่ แม่ก็ทำให้กินได้ทุกเมื่อ แต่ต่อไปถ้าแต่งงานไปแล้ว คงไม่มีอิสระขนาดนี้" แล้วพูดต่อ "ดังนั้น เจ้าต้องไม่แต่งงานไปไกล ไม่งั้นแม่จะไม่ยอมเป็นคนแรก"

หลินจือเซี่ยแทะปีกไก่พลางพยักหน้า

บทที่ 499 เรื่องสอนคน ครั้งเดียวก็พอ

หลินจือเซี่ยไม่คิดจะรับสองคนนี้กลับมา

"ตอนที่พวกเจ้ามาขอทำงานครั้งแรก ข้าก็บอกแล้วว่า ช่างปักที่มาที่หยุนจิ่นเก๋อ เว้นแต่มีเหตุผลพิเศษและแจ้งข้า ไม่งั้นถ้าลาออกไปครั้งหนึ่งจะไม่รับกลับมาอีก ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากออกไป พวกเจ้ายังช่วยเสี่ยวชุนหยวนต่อกรกับหยุนจิ่นเ

บทที่ 500 ตัวช่วยมาได้ทันเวลาจริงๆ

ซุนจิ่งเสี่ยวมองหลินจือเซี่ยราวกับดูตัวตลก

"ไม่รู้จักประมาณตน พี่ชายข้ายุ่งกับงานมากมาย ปีนี้ยังติดต่อกับทางเมืองหลวง เขาจะมีเวลามาสนใจเจ้าได้อย่างไร?"

หลินจือเซี่ยยิ้มไม่เต็มที่

"ถ้าคุณชายรองซุนมีความฉลาดแค่ครึ่งหนึ่งของคุณชายใหญ่ซุน ก็คงไม่ต้องเป็นคนที่ไม่มีใค