บทที่ 495 แล้วพบกันใหม่

ทั้งสองกินดื่มคุยกันพักหนึ่ง ฟ้าก็ดึกมากแล้ว เฉินปู้ฝานเห็นว่าดึก จึงลุกขึ้นยืน

"ดึกแล้ว ข้าต้องไปแล้ว"

"จะไปแล้วหรือ?" หลินจือเซี่ยลุกตามทันที อาจเพราะดื่มมากไปหน่อย เดินไม่มั่นคง เกือบล้ม

เฉินปู้ฝานยื่นมือจับแขนนาง ขมวดคิ้ว

"ดื่มไม่เก่งก็ดื่มน้อยๆ สิ"

"ใครว่า?" หลินจือเซี

บทที่ 496 ใครใช้พวกเจ้ามา?

"ไม่หรอก ร้านตอนนี้มีลู่จูกับหงอวี๋คอยช่วยดูแลอยู่" หลินจือเซี่ยยิ้มพาเขาเข้าห้องหนังสือของเธอ พร้อมผายมือเชิญให้นั่งที่โต๊ะน้ำชา "พี่ฝูอันนั่งก่อนเถอะ โชคดีที่พี่มาตอนกลางวัน ถ้ามาตอนกลางคืนเหมือนเฉินปู้ฝาน คงต้องเสียเที่ยวแล้ว"

เสิ่นฝูอันมองเธอด้วยสีหน้าอ่อนโยน

"จะกลั

บทที่ 497 หนึ่งเท่ากับสอง

ชายที่ถูกซวงเยี่ยเหยียบอกขยับตัวไม่ได้ ส่วนคนอื่นที่ถูกเตะตกลงไปต่างพยุงกันลุกขึ้นจากพื้น พยายามอยู่ให้ห่างจากซวงเยี่ย

เห็นชายที่อยู่บนพื้นไม่ตอบคำถาม ยังจ้องเธอด้วยสายตาไม่ยอมแพ้ ซวงเยี่ยจึงเพิ่มแรงกด

"รีบพูดมา ใครใช้พวกเจ้ามา?"

"อ๊าก!" เลือดซึมออกจากมุมปากชายคนนั้น "เ