บทที่ 470 เจ้าพูดความจริงหรือ?

จือเซี่ยมองรอบร้าน

"แม่ เมื่อวานไม่ได้บอกหรือว่าภัตตาคารถงฝู่ตรงข้ามแย่งลูกค้าเรา? หนูเห็นร้านเรายังขายดีนะ ผ่านเวลาอาหารไปแล้วยังมีคนเยอะขนาดนี้"

"ล้วนเป็นลูกค้าประจำ ทุกวันตอนบ่ายก็มีประมาณนี้" จ้าวอวี้เจินมองไปที่ภัตตาคารถงฝู่ตรงข้าม "ขอแค่เรารักษาเอกลักษณ์ของเร

บทที่ 471 - ฟ้ายังไม่มืด เหมาะกับการฝัน

เฉิงซื่อรู้สึกสงสัยมาตั้งแต่แรก แต่ไม่ได้พูดออกมา ถ้าสี่เฟิ่งได้รับความโปรดปรานจริง ทำไมกลับบ้านเกิดถึงไม่มีของกำนัลสักชิ้น?

แม้แต่อนุภรรยาก็ยังมีประเพณีกลับบ้านไม่ใช่หรือ?

แม้แต่ลูกสาวชาวนาที่แต่งงานออกไป เวลากลับบ้านยังต้องเอาของกำนัลติดมาบ้างไม่มากก็น้อย

บทที่ 472 - เธอต้องโกหกแน่ๆ!

ซวงเย่เหลือบมองเธอ

"อยากตบก็ตบ ต้องมีเหตุผลด้วยหรือ?"

หลี่ซิ่วหลานโกรธจัด "ลูกสาวข้าเป็นคนของคุณชายจวนท่านฝาง ล่วงเกินจวนท่านฝาง เธอรู้ไหมว่าจะเป็นยังไง?"

ซวงเย่กอดอกพูดเบาๆ "คนที่ต้องคิดถึงผลลัพธ์คือพวกเขาที่มาล่วงเกินนายของเรา"

แค่เจ้าที่ดินเท่านั้น ถ้านายอยากจะโหด