บทที่ 469 คว้าโอกาส

ฝางเต๋อไห่พูดเสียงเย็น

"เจ้าคิดว่าหอสอบเป็นที่ไหน? ตรวจข้อสอบต้องผ่านหลายขั้นตอน กรรมการสิบแปดคนแยกห้องตรวจ จะติดสินบนง่ายๆได้ยังไง? เจ้าพูดเหมือนง่ายนัก!"

หลินซีเฟิงรีบพูด "ท่าน หลินซื่อไห่เป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า ครอบครัวอาใหญ่ทำการค้าในเมือง หลายปีมานี้ก็สะสมทรัพย์สินไว้บ้า

บทที่ 470 เจ้าพูดความจริงหรือ?

จือเซี่ยมองรอบร้าน

"แม่ เมื่อวานไม่ได้บอกหรือว่าภัตตาคารถงฝู่ตรงข้ามแย่งลูกค้าเรา? หนูเห็นร้านเรายังขายดีนะ ผ่านเวลาอาหารไปแล้วยังมีคนเยอะขนาดนี้"

"ล้วนเป็นลูกค้าประจำ ทุกวันตอนบ่ายก็มีประมาณนี้" จ้าวอวี้เจินมองไปที่ภัตตาคารถงฝู่ตรงข้าม "ขอแค่เรารักษาเอกลักษณ์ของเร

บทที่ 471 - ฟ้ายังไม่มืด เหมาะกับการฝัน

เฉิงซื่อรู้สึกสงสัยมาตั้งแต่แรก แต่ไม่ได้พูดออกมา ถ้าสี่เฟิ่งได้รับความโปรดปรานจริง ทำไมกลับบ้านเกิดถึงไม่มีของกำนัลสักชิ้น?

แม้แต่อนุภรรยาก็ยังมีประเพณีกลับบ้านไม่ใช่หรือ?

แม้แต่ลูกสาวชาวนาที่แต่งงานออกไป เวลากลับบ้านยังต้องเอาของกำนัลติดมาบ้างไม่มากก็น้อย