บทที่ 471 - ฟ้ายังไม่มืด เหมาะกับการฝัน

เฉิงซื่อรู้สึกสงสัยมาตั้งแต่แรก แต่ไม่ได้พูดออกมา ถ้าสี่เฟิ่งได้รับความโปรดปรานจริง ทำไมกลับบ้านเกิดถึงไม่มีของกำนัลสักชิ้น?

แม้แต่อนุภรรยาก็ยังมีประเพณีกลับบ้านไม่ใช่หรือ?

แม้แต่ลูกสาวชาวนาที่แต่งงานออกไป เวลากลับบ้านยังต้องเอาของกำนัลติดมาบ้างไม่มากก็น้อย

บทที่ 472 - เธอต้องโกหกแน่ๆ!

ซวงเย่เหลือบมองเธอ

"อยากตบก็ตบ ต้องมีเหตุผลด้วยหรือ?"

หลี่ซิ่วหลานโกรธจัด "ลูกสาวข้าเป็นคนของคุณชายจวนท่านฝาง ล่วงเกินจวนท่านฝาง เธอรู้ไหมว่าจะเป็นยังไง?"

ซวงเย่กอดอกพูดเบาๆ "คนที่ต้องคิดถึงผลลัพธ์คือพวกเขาที่มาล่วงเกินนายของเรา"

แค่เจ้าที่ดินเท่านั้น ถ้านายอยากจะโหด

บทที่ 473 - ใครบอกว่าให้เธอไป?

จือเซี่ยยิ้มบางๆ เธอผงกคางไปทางหลี่ซิ่วหลาน

"ถ้าไม่เชื่อก็ถามแม่ของเธอสิ ว่ามีเรื่องโพยหรือไม่ ตอนนั้นเธอยังคุกเข่าขอร้องกรรมการเลย ฝางจื่อหลิงก็ออกหน้า มีคนอยู่ตรงนั้นตั้งมากมาย เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับเลย"

หลินสี่เฟิ่งรีบมองไปทางหลี่ซิ่วหลาน

"แม่ กวางจงถูกค้นเจอโพยจ