บทที่ 445 เป็นคนดี

คืนส่งท้ายปีไม่มีความบันเทิงอื่น นอกจากครอบครัวนั่งผิงไฟคุยกัน การรอฉลองปีใหม่แบบเงียบๆ ก็น่าเบื่อจริงๆ นานๆ จะมีกิจกรรมสนุกๆ ให้ทำ หลินจือเซี่ยจึงจับชายกระโปรงวิ่งออกไป

"อยากๆๆ! ซื่อไห่ มาเร็ว"

เห็นเด็กสาวแม้เสียงยังแหบ แต่กลับมามีชีวิตชีวาเหมือนเดิม เสิ่นฝูอันก็รู้สึกปลื้มใจ

บทที่ 446 โยนภาระ

เมื่อเห็นหลินอู่ฟูทำท่าลำบากใจ หลินจี้หมิงก็กลั้นความรู้สึกอยากตบเขาไว้

"เทศกาลปีใหม่แท้ๆ อย่ามัวเขินอายเหมือนผู้หญิงไปหน่อยเลย ดูแล้วปวดหัวจริงๆ"

จ้าวอวี้เจินเหลือบมองเขาด้วยสายตาดุๆ

"นายก็รู้ว่าเป็นเทศกาลปีใหม่ อู่ฟูก็เป็นคนแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร จะไปว่าเขาทำไม? อีกอย่าง ใครบ้

บทที่ 447 คบคนพาลพาลพาไป คบบัณฑิตพาไปหาความรู้

คราวนี้เป็นตาจือเซี่ยมองจ้าวเสี่ยวหลานอย่างภูมิใจบ้าง แต่พอเห็นจ้าวเสี่ยวหลานทำหน้าดุขมวดคิ้วใส่ จือเซี่ยก็แกล้งขยับเข้าใกล้หม่าซื่อ

"ย่า สายตาพี่สาวน่ากลัวจัง"

หม่าซื่อมองไปทางจ้าวเสี่ยวหลาน รอยยิ้มใจดีหายไป

"เสี่ยวหลาน เจ้าทำอะไรน่ะ? อย่าทำให้น้องก