บทที่ 444 ย้ายครัวเรือน

จินเป่าได้ยินเสียงดุของเจ้านาย ก็ส่งเสียงครางสองสามครั้ง แล้วถอยไปด้านข้างอย่างน้อยใจ เปิดทางให้เฉินปู้ฝาน

เฉินปู้ฝานมองไปทางหลินจือเซี่ยและจ้าวอวี้เจิน ลูบจมูกอย่างเก้อเขิน แล้วรีบเดินไปทางคอกหมู

หลินจือเซี่ยมองแผ่นหลังของเขา หัวเราะเสียงแหบ แล้วมองห่อผ้าในอ้อมอกอย่างสงส

บทที่ 445 เป็นคนดี

คืนส่งท้ายปีไม่มีความบันเทิงอื่น นอกจากครอบครัวนั่งผิงไฟคุยกัน การรอฉลองปีใหม่แบบเงียบๆ ก็น่าเบื่อจริงๆ นานๆ จะมีกิจกรรมสนุกๆ ให้ทำ หลินจือเซี่ยจึงจับชายกระโปรงวิ่งออกไป

"อยากๆๆ! ซื่อไห่ มาเร็ว"

เห็นเด็กสาวแม้เสียงยังแหบ แต่กลับมามีชีวิตชีวาเหมือนเดิม เสิ่นฝูอันก็รู้สึกปลื้มใจ

บทที่ 446 โยนภาระ

เมื่อเห็นหลินอู่ฟูทำท่าลำบากใจ หลินจี้หมิงก็กลั้นความรู้สึกอยากตบเขาไว้

"เทศกาลปีใหม่แท้ๆ อย่ามัวเขินอายเหมือนผู้หญิงไปหน่อยเลย ดูแล้วปวดหัวจริงๆ"

จ้าวอวี้เจินเหลือบมองเขาด้วยสายตาดุๆ

"นายก็รู้ว่าเป็นเทศกาลปีใหม่ อู่ฟูก็เป็นคนแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร จะไปว่าเขาทำไม? อีกอย่าง ใครบ้