บทที่ 443 นี่คือแขกของบ้านเรา

เฉินปู้ฝานพยักหน้า "เป็นอย่างไรบ้าง?"

หมอเผิงลูบเครา "ไข้สูงของคุณหนูหลินเกิดจากหวัดลม เมื่อครู่ข้าได้จ่ายยาให้แล้ว รอให้ไข้ลดลง พักผ่อนสักระยะก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง"

เฉินปู้ฝานพยักหน้า

"เข้าใจแล้ว หมอเผิงกลับก่อนเถอะ ขอบคุณมาก"

หมอเผิงประสานมือคำนับ "น้องชายเฉินเก

บทที่ 444 ย้ายครัวเรือน

จินเป่าได้ยินเสียงดุของเจ้านาย ก็ส่งเสียงครางสองสามครั้ง แล้วถอยไปด้านข้างอย่างน้อยใจ เปิดทางให้เฉินปู้ฝาน

เฉินปู้ฝานมองไปทางหลินจือเซี่ยและจ้าวอวี้เจิน ลูบจมูกอย่างเก้อเขิน แล้วรีบเดินไปทางคอกหมู

หลินจือเซี่ยมองแผ่นหลังของเขา หัวเราะเสียงแหบ แล้วมองห่อผ้าในอ้อมอกอย่างสงส

บทที่ 445 เป็นคนดี

คืนส่งท้ายปีไม่มีความบันเทิงอื่น นอกจากครอบครัวนั่งผิงไฟคุยกัน การรอฉลองปีใหม่แบบเงียบๆ ก็น่าเบื่อจริงๆ นานๆ จะมีกิจกรรมสนุกๆ ให้ทำ หลินจือเซี่ยจึงจับชายกระโปรงวิ่งออกไป

"อยากๆๆ! ซื่อไห่ มาเร็ว"

เห็นเด็กสาวแม้เสียงยังแหบ แต่กลับมามีชีวิตชีวาเหมือนเดิม เสิ่นฝูอันก็รู้สึกปลื้มใจ