บทที่ 419 - ไม่ยอมถูกเอาเปรียบ

เห็นเด็กหญิงทั้งร้องทั้งอาละวาด เสียงดังไปทั้งร้าน หลินจือเซี่ยรู้สึกปวดหัว เจ้าทนเสียงเด็กร้องไห้ไม่ได้ โดยเฉพาะการร้องไห้แบบไร้เหตุผลแบบนี้ กลัวจะรบกวนลูกค้าในร้าน เจ้าจึงยอม

"ได้ๆ ข้าไม่แย่งลูกอมงาดำของหนูแล้ว กินเถอะกิน"

พูดจบก็รีบผลักลูกอมกลับไปให้

เจ้าลุกขึ้นย

บทที่ 420 - แม้ขาดแคลนก็ไม่เอาของพวกเขา

หลี่ซิ่วหลานผลักเด็กออกไปด้วยสีหน้ารังเกียจ

"ข้าจำได้ว่าเมื่อสองปีก่อนเจ้าเก็บเด็กนิ้วหกนิ้วจากในเมืองกลับไป ไม่ใช่ว่าเจ้าเห็นเจ้ามีตำหนิแล้วไม่อยากเลี้ยง เลยเอามาส่งที่พวกเราหรอกนะ? ดวงกาลีแบบนี้ พวกเราไม่กล้ารับเข้าบ้านหรอก"

หลี่ซื่อหัวเราะเย็นชา นั่งยองๆ

บทที่ 421 - ใช้อำนาจข่มเหง

ขณะที่พ่อลูกกำลังคุยกันอยู่ที่ลานหลังร้าน ชายวัยกลางคนท้องพลุ้ยคนหนึ่งนำลูกน้องเดินเข้ามาจากด้านนอก

หลินอู่ฟูเห็นดังนั้นจึงรีบออกไปต้อนรับ

"พวกท่านต้องการรับประทานอะไรบ้างครับ?"

ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าไม่สนใจเขา แต่กลับเปิดทางให้คนหนุ่มที่อยู่ด้านหลัง จากนั้นก็ใช้แข