บทที่ 420 - แม้ขาดแคลนก็ไม่เอาของพวกเขา

หลี่ซิ่วหลานผลักเด็กออกไปด้วยสีหน้ารังเกียจ

"ข้าจำได้ว่าเมื่อสองปีก่อนเจ้าเก็บเด็กนิ้วหกนิ้วจากในเมืองกลับไป ไม่ใช่ว่าเจ้าเห็นเจ้ามีตำหนิแล้วไม่อยากเลี้ยง เลยเอามาส่งที่พวกเราหรอกนะ? ดวงกาลีแบบนี้ พวกเราไม่กล้ารับเข้าบ้านหรอก"

หลี่ซื่อหัวเราะเย็นชา นั่งยองๆ

บทที่ 421 - ใช้อำนาจข่มเหง

ขณะที่พ่อลูกกำลังคุยกันอยู่ที่ลานหลังร้าน ชายวัยกลางคนท้องพลุ้ยคนหนึ่งนำลูกน้องเดินเข้ามาจากด้านนอก

หลินอู่ฟูเห็นดังนั้นจึงรีบออกไปต้อนรับ

"พวกท่านต้องการรับประทานอะไรบ้างครับ?"

ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าไม่สนใจเขา แต่กลับเปิดทางให้คนหนุ่มที่อยู่ด้านหลัง จากนั้นก็ใช้แข

บทที่ 422 - ดูตัวเองก่อนว่าจะรักษาไว้ได้หรือไม่

ซุนจิ่งเหอขมวดคิ้ว "สูตรเต้าหู้ยี้หนึ่งสูตรขายสองหมื่นตำลึง คุณหนูหลินโลภเกินไปหรือไม่?"

ตระกูลหลินไม่มีรากฐานใดๆ ในเมืองหลวง แต่ตระกูลซุนของเขาต่างกัน หลังจากวางแผนสักหน่อย ให้เมืองหลวงเพิ่มปริมาณการสั่งซื้อ ปีละสามถึงห้าพันโถไม่มีปัญหา

เมื่อเป็นเช่