บทที่ 387 บ้านของหลินกวางจงพังถล่ม

"ฉันทำอะไรเจ้า? ใครเป็นคนเริ่มทะเลาะก่อน?" หลินสุ่ยเซิงมองเธอ "ยังกล้ามาพูดเรื่องลูกอีก ถ้าตอนนั้นไม่ใช่เจ้าเป็นคนเสนอ เสี่ยวอู่จะหายไปหรือ?"

หลี่ซิ่วหลานน้ำตาคลอ

"จะโทษฉันได้ยังไง? ฉันแค่พูดเฉยๆ ไม่ได้บอกว่าจะส่งลูกไปจริงๆ พวกเจ้าต่างหากที่อุ้มเสี่ยวอู่ไปจากข้

บทที่ 388 ไม่อยากเสแสร้ง

หลินกวางจงขยับหัวไม่ได้ ได้แต่กะพริบตา

"ครับ ขอบคุณย่า"

ได้ยินคำขอบคุณ เฉิงซื่อรู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ คิดว่ากวางจงของนางยังกตัญญูรู้มารยาท ส่วนพวกสายใหญ่อกตัญญู กินข้าวนางอยู่บ้านนางมาหลายปี เคยพูดคำว่าขอบคุณกับนางสักครั้งไหม?

ทำให้ยิ่งรู้สึกสงสารหลินกวางจงมากขึ้น

"จะ

บทที่ 389 อิจฉาอีกแล้วหรือ?

ตอนเย็น เหออวี้เหมยทำงานที่เขาหลังบ้านเสร็จ มาที่เรือนหน้าหาจ้าวอวี้เจินก่อน

"น้า บ้านพวกเราซ่อมเกือบเสร็จแล้ว พรุ่งนี้เฟิงเนียนจะมาช่วยขนของ ตั้งแต่พรุ่งนี้หนูจะกลับไปอยู่หมู่บ้านชิวสุ่ยแล้ว"

จ้าวอวี้เจินลุกขึ้น

"จะกลับแล้วหรือ? เจ้าทำงานที่นี่ก็อยู่ที่นี่เถอะ ตอนเย