บทที่ 37 ไม่ทำเรื่องที่เหนื่อยแล้วไม่คุ้ม

หลินจือเซี่ยมองท่าทางดุดันที่ทำมือเป็นกรงเล็บของเธอ แล้วหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง

"เหมือนย่าข้าไม่มีผิดเลย"

"ใช่ไหมล่ะ" ไหลหนี่ราวกับเจอคนที่เข้าใจกัน จึงสนิทสนมคล้องแขนเธอ "ตอนนั้นข้ากลัวนางจนไม่กล้าเข้าใกล้บ้านเธอเลย จนกระทั่งนางขาเจ็บ เธอต้องช่วยแม่ดูแลหลิน

บทที่ 38 มีบางอย่างผิดปกติ

จ้าวอวี้เจินยิ้มมองไหลหนี่และโกวหวา

"ไหลหนี่ โกวหวา พวกเจ้ากลับไปเอาชามใบใหญ่มาจากบ้าน ป้าจะให้ของอร่อยกลับไปชิม"

ชามเต้าหู้อ่อนไม่ได้เปลืองเงินมากนัก เด็กๆ เหล่านี้เล่นด้วยกันได้ อนาคตจะได้ช่วยเหลือดูแลกันด้วย

ไหลหนี่ถามอย่างอยากรู้ "ป้า เป็นอะไรเหรอ?"

จ้าวอวี้เจินทำ

บทที่ 39 วันเปิดร้าน

หม่าซื่อเห็นท่าไม่ดี จึงดึงเขาไว้

"อย่าพูดมากต่อหน้าเด็ก เด็กอายุสิบสามจะรู้อะไร? อีกอย่าง การค้าของอวี้เจินยังไม่ได้เริ่มเลย ตอนนี้เช่าแผงและเตรียมของเรียบร้อยแล้ว ท่านก็ไม่อวยพรให้นางบ้าง?"

จ้าวเฉิงจงอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรที่จะทำลายบรรยากาศอีก

"กินๆ เถอะ ในเมื่อขอ