บทที่ 36 ล้างล้างก็ยังใช้ได้

สำนักศึกษาในแสงอรุณ ส่งกลิ่นหมึกฟุ้ง อิฐสีเขียวกระเบื้องสีดำ ดูสง่างามน่าเกรงขาม

ยืนอยู่ใกล้ๆ รู้สึกถึงความสงบที่นำไปสู่ความก้าวไกล

นักเรียนสะพายถุงผ้าทยอยเข้าสำนัก ไม่นานเสียงอ่านหนังสือก็ดังออกมาจากด้านใน

รอบๆ สำนักสะอาดเรียบร้อย

นอกจากร้านหนังสือสี่ร้านเรียงกันทางซ้

บทที่ 37 ไม่ทำเรื่องที่เหนื่อยแล้วไม่คุ้ม

หลินจือเซี่ยมองท่าทางดุดันที่ทำมือเป็นกรงเล็บของเธอ แล้วหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง

"เหมือนย่าข้าไม่มีผิดเลย"

"ใช่ไหมล่ะ" ไหลหนี่ราวกับเจอคนที่เข้าใจกัน จึงสนิทสนมคล้องแขนเธอ "ตอนนั้นข้ากลัวนางจนไม่กล้าเข้าใกล้บ้านเธอเลย จนกระทั่งนางขาเจ็บ เธอต้องช่วยแม่ดูแลหลิน

บทที่ 38 มีบางอย่างผิดปกติ

จ้าวอวี้เจินยิ้มมองไหลหนี่และโกวหวา

"ไหลหนี่ โกวหวา พวกเจ้ากลับไปเอาชามใบใหญ่มาจากบ้าน ป้าจะให้ของอร่อยกลับไปชิม"

ชามเต้าหู้อ่อนไม่ได้เปลืองเงินมากนัก เด็กๆ เหล่านี้เล่นด้วยกันได้ อนาคตจะได้ช่วยเหลือดูแลกันด้วย

ไหลหนี่ถามอย่างอยากรู้ "ป้า เป็นอะไรเหรอ?"

จ้าวอวี้เจินทำ