บทที่ 35 ไม่ใช่คนที่เหมาะกับการเรียนหนังสือ

หลินจือเซี่ยรีบยื่นมือรับ

"ขอบคุณพี่ฝูอันค่ะ"

เธอยิ้มพลางเปิดหนังสือในมือ ตัวอักษรของเสิ่นฝูอันเขียนลื่นไหล เป็นระเบียบ ดูสบายตา

สิ่งเดียวที่ไม่คุ้นคือ ตัวอักษรที่นี่ไม่มีเครื่องหมายวรรคตอน ต้องแบ่งประโยคเอง

เพราะชาติก่อนเคยท่องมาบ้าง เนื้อหาตอนต้นยังจ

บทที่ 36 ล้างล้างก็ยังใช้ได้

สำนักศึกษาในแสงอรุณ ส่งกลิ่นหมึกฟุ้ง อิฐสีเขียวกระเบื้องสีดำ ดูสง่างามน่าเกรงขาม

ยืนอยู่ใกล้ๆ รู้สึกถึงความสงบที่นำไปสู่ความก้าวไกล

นักเรียนสะพายถุงผ้าทยอยเข้าสำนัก ไม่นานเสียงอ่านหนังสือก็ดังออกมาจากด้านใน

รอบๆ สำนักสะอาดเรียบร้อย

นอกจากร้านหนังสือสี่ร้านเรียงกันทางซ้

บทที่ 37 ไม่ทำเรื่องที่เหนื่อยแล้วไม่คุ้ม

หลินจือเซี่ยมองท่าทางดุดันที่ทำมือเป็นกรงเล็บของเธอ แล้วหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง

"เหมือนย่าข้าไม่มีผิดเลย"

"ใช่ไหมล่ะ" ไหลหนี่ราวกับเจอคนที่เข้าใจกัน จึงสนิทสนมคล้องแขนเธอ "ตอนนั้นข้ากลัวนางจนไม่กล้าเข้าใกล้บ้านเธอเลย จนกระทั่งนางขาเจ็บ เธอต้องช่วยแม่ดูแลหลิน